فرمانیه_اندرزگو_سلیمی_مهدی زاده ...
***
چقدر دهان پر کن! چقدر با کلاس! خوش به حالش...
تغیر مکان دادیم و به آدرس بالا رفتیم.
ولی نه دوستان، نه! آواز دهل از دور خوش است. هیچ کدام از جمله های دو خط قبل اتفاق نیفتاد. احتمالا با خودتان می گویید" پسرِ خوب تو که می خوای پُز بدی چرا این ادا و اصول ها رو در می آری؟" یا احتمال دیگری هست که به عقل من شک کنید. در هر صورت در نگاه اول حق را به من نمی دهید که بگویم از این جا حالم به هم می خورد.
***
فرمانیه_اندرزگو_سلیمی_مهدی زاده ... خیابان مهدی زاده را که به سمت شمال حرکت کنید در هر قدم از پهنای کوچه کاسته می شود. به مسجدی می رسید که از آن به بعد همه چیز عوض می شود. همه چیز تمیز است، همه چیز سر جای خود است، اما مردمش نه! همه پیر هستند – نمی گویم پیر بودن جرم است اما من چه گناهی دارم؟ – آن ها با من هیچ سنخیتی ندارند. همه جا آرام است ولی من الآن این طور نمی خواهم. شاید این وضعیت 60 سال دیگر مناسب حال من باشد ولی الآن نه. نمی گویم پرنده آنجا پر نمی زند اما هیچ پرنده ای نمی خواند. آرام است، ولی آرام بودنش دلیلی بر وجود آرامش نیست.
بعد از چند سال زندگی در تهران عادت کردیم به تنفس سرب به جای اکسیژن. عادت کردیم به این که به رانندگی بی نظم مردم بگوییم رانندگی با رعایت قوانین. عادت کردیم به این که به خیابان های با زباله سنگ فرش شده بگوییم چقدر تمیز! عادت کردیم به صدای گوش خراش اتومبیل هایی که سن پدر بزرگ را دارند، بگوییم ماشین های بی صدا(شاید در مقابل تریلر هایی که شب ها صدایشان می آید). عادت کردیم به خیابان های کج و معوج - که از ابتدا، انتهایشان پیدا نیست- بگوییم محله ی مهندسی شده. عادت کرده یم به مردمی که دائم به یکدیگر فحش می دهند بگوییم مردم با فرهنگ.
به آن خیابان ها و با تمام خوبی ها و بدی هایشان عادت کرده بودم.
نمی خواهم تمام آن ها را بدهم و فقط هوای یکم تمیز تر بخورم که مطمئمن باشید قبل از استشمام آن از تنگ بودن کوچه ها خفه خواهم شد.
همان سرب ها، همان طرز رانندگی ها، همان زباله ها، همان اتومبیل های فرسوده، همان محله های درهم و همان مردمی که با فرهنگ میانه ای نداشتند را می خواهم. من فقط وفقط خاطراتم را می خواهم.
